The Mist [Frank Darabont – 2007]
Frank Darabont, de man van The Shawshank Redemption. Beoordeel zelf: een sentimentele draak of de beste film ter wereld? Ook deze film is gebaseerd op een verhaal van Stephen King en helaas is er ook het nodige mis. Huilen, want het had echt een vreselijk goede film kunnen zijn. Een psychologische horrorfilm die de mensheid aan de kaak stelt? Klinkt interessant maar ik heb matige horror gezien en de psychologie was wazig. Wat zeg je? Nee, mistig. Als ik een mensonterende film wil zien kijk ik wel naar Dogville. Maar even serieus, hij is helemaal niet zó slecht. De spanning is soms (een enkele keer) te snijden, maar het wordt helaas zo vaak verpest door knulligheden.

Het verhaal: een groep mensen zit in een supermarkt opgesloten (komt het jullie bekend voor?) en wordt overvallen door een allesomvattende mist waarin zich bloeddorstige monsters bevinden. Ze zijn gevaarlijk. In de supermarkt ontstaan twee kampen en de plaatselijke dorpsgek én Godbezetene trekt steeds meer mensen naar zich toe. Die mensen verkeren in een roes, óf, volgen ze gewoon de wil van de Heer? Máár, is hij wel die dit allemaal veroorzaakt? Kijk en huiver zou ik zeggen.

Natuurlijk, mensen in benarde situaties veranderen in beesten en dat is wat deze film ons graag wil vertellen, maar het is allemaal zo vreselijk opdringerig. Dit alles is verpakt als horrorfilm, met psychisch randje. De monsters zien er niet uit als monsters en de effecten lijken onvoltooid uit de computer weggelopen. Ook de humor is niet op zijn plaats en ik had graag gehad dat de regisseur iets minder aan de in- en uitzoomknop had gezeten en de camera stil had gehouden. Het grootste minpunt: de vreselijk lelijke muziek. Jankmuziek.

Het is dus allemaal niet je van het. De film heeft twee helften, waar in de tweede helft de spanning nog het meest wordt opgevoerd. Nog pluspunten? Het acteerwerk is aardig en daarbij gaat de award voor beste acteur/actrice voor deze film uit naar Marcia Gay Harden als labiele gelovige. Haar performance is zowat het engste aan heel de film. Een enkele keer moest ik slikken. Mensen kunnen inderdaad heel banaal zijn en lopen achter elkaar aan als makke schaapjes. Aangezien het een horrorfilm is komen de nodige horrorclichés ook nog de hoek om kijken.

Verder zat ik me zo te bedenken hoe ik zelf zou reageren als iemand iets onwerkelijks tegen me zou zeggen. Zou ik het moeten geloven of zou ik diegene dan uit moeten lachen als hij of zij tegen me zegt dat hij of zij zojuist is aangevallen door een moordlustige tentakel. Zulke vragen schieten me zo ontzettend vaak te binnen bij het kijken van films. Niet dat het veel te maken heeft met deze film maar het is een opvallend iets.

Ook over het eind valt genoeg te discussiëren. De één vindt het ‘vet kut’ en de ander vind het ‘zo ontzettend deprimerend’. Ik werd er ook een beetje depressief van. Het kwam onverwachts en liet me even slikken. Maar de euforie was al snel weer weg door een tenenkrommende wending. Dus: hoewel ik hier al mijn gal gespogen heb, valt het geheel nog redelijk mee. Ik heb me niet verveeld, en dat is makkelijk om te zeggen maar het is wel degelijk een pluspunt. Ik wilde weten hoe de dingen in elkaar staken, ik wilde bloed zien en ik wilde mensen zien ruzie maken. Dat is gebeurd, maar op een manier waardoor ik af en toe even met mijn ogen moest draaien. De spanning wordt af en toe opgevoerd naar een hoog niveau. Het is jammer dat de film op zoveel momenten wordt genekt. Het voelt vooral mislukt aan. Ik wist al dat mensen dom konden zijn, de film heeft mijn visie daarin niet veranderd.