My Own Private Idaho (Gus van Sant, 1991)
Mike en Scott, twee mannelijke prostituees. Ze zijn bevriend en Mike is verliefd op Scott. Zijn liefde wordt helaas niet beantwoord, want Scott is hetero. Scott verkoopt zijn lichaam echter uit protest tegen zijn vader. Mike is vroeger als baby in de steek gelaten door zijn moeder en hij wil haar nu graag ontmoeten. Hij lijdt een uitzichtloos bestaan en heeft narcolepsie, een ziekte waarbij je onder de druk van stress in slaap valt. Zijn enige lichtpuntje is Mike. Samen gaan ze op zoek naar zijn moeder.

Deze film is losjes gebaseerd op Shakespeares Henry IV en misschien ligt daar al het eerste probleem. Ik ken dat verhaal niet. Wel kon ik Shakespeariaanse trekken herkennen in de dialogen en monologen. Verder heeft van Sant een bijzondere stijl, met terugkerende shots of scènes die wat buiten de film vallen. Zo visualiseert hij de seksscènes door de acteurs tijdens korte shots stil te laten staan zodat er een soort van collage ontstaat.

Misschien is het grootste mankement wel de vriendschap tussen Mike en Scott, of liever gezegd, het ontbreken van die vriendschap. Hoewel ik met Mike wel een band had, was die totaal afwezig met Scott en een echte vriendschap heb ik nooit gevoeld, hoewel die natuurlijk wel gesuggereerd wordt. De wending later in het verhaal zorgt zeker voor nog meer afstandelijk met betrekking tot Scott en de vriendschap. Het is die juist die vriendschap die zo essentieel is omdat het gaat over de uitzichtloosheid van Mike, met in dat bestaan zijn liefde voor Scott en de zoektocht die zij samen maken.

De hoofdrollen zijn voor River Phoenix (Mike) en Keanu Reeves (Scott). Ik zag Phoenix eerder in een klein rolletje in The Last Crusade, maar dit is de eerste film waarbij ik Phoenix in een hoofdrol zie. De beste prestatie van de film en ook een rol die op zichzelf prachtig is. Het is dan ook eeuwig zonde dat deze acteur al op 23-jarige leeftijd is overleden aan een overdosis drugs. Reeves doet het ook aardig, maar ik vond zijn personage niet erg interessant.

Wat wel goed bereikt wordt is een dromerige sfeer. Het verhaal maak je mee vanuit Mike en zijn personage is zelf al een dromer. Zijn narcolepsie versterkt dat nog eens, omdat hij de gehele film in een soort van slaperige toestand is. De film is een beetje grauw, maar toch ook kleurrijk en bevat een goede dosering aan visuele en muzikale (ook al is deze soms heel klein) pracht. Ook zijn de shots soms veelzeggend, zoals het laatste shot.

My Own Private Idaho is een mooie film en het is jammer van de niet zo boeiende rol van Reeves en het ontbreken van een echte vriendschap en ook de nodige emotie heb ik niet kunnen bespeuren. Natuurlijk was dit wel aanwezig, maar niet in grote mate. Ik heb dus een dubbel gevoel bij deze film want hoewel de minpunten duidelijk aanwezig waren was de ervaring erg speciaal en de film is zeker bijzonder. De rol van River Phoenix was adembenemend mooi en het einde gaf wel een extra stukje emotie mee.
8