The Mist [Frank Darabont – 2007]
Frank Darabont, de man van The Shawshank Redemption. Beoordeel zelf: een sentimentele draak of de beste film ter wereld? Ook deze film is gebaseerd op een verhaal van Stephen King en helaas is er ook het nodige mis. Huilen, want het had echt een vreselijk goede film kunnen zijn. Een psychologische horrorfilm die de mensheid aan de kaak stelt? Klinkt interessant maar ik heb matige horror gezien en de psychologie was wazig. Wat zeg je? Nee, mistig. Als ik een mensonterende film wil zien kijk ik wel naar Dogville. Maar even serieus, hij is helemaal niet zó slecht. De spanning is soms (een enkele keer) te snijden, maar het wordt helaas zo vaak verpest door knulligheden.

Het verhaal: een groep mensen zit in een supermarkt opgesloten (komt het jullie bekend voor?) en wordt overvallen door een allesomvattende mist waarin zich bloeddorstige monsters bevinden. Ze zijn gevaarlijk. In de supermarkt ontstaan twee kampen en de plaatselijke dorpsgek én Godbezetene trekt steeds meer mensen naar zich toe. Die mensen verkeren in een roes, óf, volgen ze gewoon de wil van de Heer? Máár, is hij wel die dit allemaal veroorzaakt? Kijk en huiver zou ik zeggen.

Natuurlijk, mensen in benarde situaties veranderen in beesten en dat is wat deze film ons graag wil vertellen, maar het is allemaal zo vreselijk opdringerig. Dit alles is verpakt als horrorfilm, met psychisch randje. De monsters zien er niet uit als monsters en de effecten lijken onvoltooid uit de computer weggelopen. Ook de humor is niet op zijn plaats en ik had graag gehad dat de regisseur iets minder aan de in- en uitzoomknop had gezeten en de camera stil had gehouden. Het grootste minpunt: de vreselijk lelijke muziek. Jankmuziek.

Het is dus allemaal niet je van het. De film heeft twee helften, waar in de tweede helft de spanning nog het meest wordt opgevoerd. Nog pluspunten? Het acteerwerk is aardig en daarbij gaat de award voor beste acteur/actrice voor deze film uit naar Marcia Gay Harden als labiele gelovige. Haar performance is zowat het engste aan heel de film. Een enkele keer moest ik slikken. Mensen kunnen inderdaad heel banaal zijn en lopen achter elkaar aan als makke schaapjes. Aangezien het een horrorfilm is komen de nodige horrorclichés ook nog de hoek om kijken.

Verder zat ik me zo te bedenken hoe ik zelf zou reageren als iemand iets onwerkelijks tegen me zou zeggen. Zou ik het moeten geloven of zou ik diegene dan uit moeten lachen als hij of zij tegen me zegt dat hij of zij zojuist is aangevallen door een moordlustige tentakel. Zulke vragen schieten me zo ontzettend vaak te binnen bij het kijken van films. Niet dat het veel te maken heeft met deze film maar het is een opvallend iets.

Ook over het eind valt genoeg te discussiëren. De één vindt het ‘vet kut’ en de ander vind het ‘zo ontzettend deprimerend’. Ik werd er ook een beetje depressief van. Het kwam onverwachts en liet me even slikken. Maar de euforie was al snel weer weg door een tenenkrommende wending. Dus: hoewel ik hier al mijn gal gespogen heb, valt het geheel nog redelijk mee. Ik heb me niet verveeld, en dat is makkelijk om te zeggen maar het is wel degelijk een pluspunt. Ik wilde weten hoe de dingen in elkaar staken, ik wilde bloed zien en ik wilde mensen zien ruzie maken. Dat is gebeurd, maar op een manier waardoor ik af en toe even met mijn ogen moest draaien. De spanning wordt af en toe opgevoerd naar een hoog niveau. Het is jammer dat de film op zoveel momenten wordt genekt. Het voelt vooral mislukt aan. Ik wist al dat mensen dom konden zijn, de film heeft mijn visie daarin niet veranderd.

Barton Fink [Joel Coen & Ethan Coen - 1991]
De Coen broertjes zijn op filmgebied inmiddels een aardig fenomeen. No Country for Old Men, hun meest recente product, was een grote hit en wordt zelfs hun beste film genoemd. Barton Fink is alweer wat ouder, maar daarom niet minder interessant dan pakweg NCFOM of The Big Lebowski. Typisch Coens en pikkedonker, maar ook zeer ingewikkeld en blijkbaar vol symboliek. Het ontdekken van die symboliek is nog steeds niet één van mijn sterkste kanten. John Turturro speelt Barton Fink, een succesvol toneelschrijver wie besluit een filmscript te schrijven. Niet de makkelijkste opgave blijkt. Opgesloten in een hilarisch irritante hotelkamer stuit hij op een writer’s block.

Het verhaal speelt zich af in 1941 en is opvallen mooi weergegeven, iets wat in de meeste Coen-films terug te vinden is. Denk maar aan het sneeuwlandschap in Fargo. Ik werd verrast door een hoop aardige camerabewegingen. Ook de typische Coen-sfeer wordt geschept, die sfeer vind ik altijd heel prettig. Droge humor met een smerig randje. Zoals naar beneden komend behangpapier waar een ranzig goedje vanaf druipt. Maar het blijft niet leuk. De hotelkamer veranderd langzaam maar zeker in een claustrofobische ruimte.

Barton Fink lijkt in zekere zin op Federico Fellini’s 8½ (een grote favoriet van mij). Niet qua verhaal, maar hoe de film tot stand is gekomen. Joel en Ethan kregen tijdens het maken van Miller’s Crossing ook een writer’s block en besloten daarover een film te maken: Barton Fink dus. Het probleem waar Fink mee kampt, is het feit dat hij wel heel goed weet waar hij over wil schrijven, zijn hoofd zit propvol ideeën, maar hij krijgt ze niet op papier.

De makkelijkste film is dit echter niet. Het einde riep bij mij veel vragen op, vragen waarbij ik geeneens weet waar ik het antwoord moet zoeken. Ook de symboliek heb ik er niet uit kunnen halen. Het verhaal krijgt een onverwachte, maar interessante wending, maar ook die begrijp ik niet. Barton Fink is een sterk geregisseerde film, ik heb uiteindelijk op niets wat aan te merken. Alles ziet er prachtig uit en iedereen staat fantastisch te acteren. Alleen het hele ‘ik begrijp het niet’ nekt de film een beetje, of in ieder geval mijn ervaring. Ik heb wel ideeën wat alles zou kunnen betekenen, maar dat is na het lezen van informatie. Een herkijk zal wel weer een hoop verlichting bieden. Laten we dat maar hopen want Barton Fink is zonder twijfel een wonderlijke film.

Ik kijk halsreikend uit naar Burn After Reading.

The Dark Knight [Christopher Nolan - 2008]
De hype was gigantisch en de verwachtingen waren enorm. Vooral de nummer één positie in de top 250 van IMDb was merkwaardig, was hij nou écht zó goed? Nou, hij was inderdaad erg goed, voor een heuse blockbuster nog wel. Geen meesterwerk, maar toch. The Dark Knight is op alle fronten een geslaagde film. Qua camerawerk, acteerprestaties en verhaallijn stijgt deze film boven menig ander uit. Alles is in goede proporties verweven tot een spectaculaire en bloedserieuze superheldenfilm. De cast is sterk; Maggie Gyllenhaal is zo veel beter dan Katie Holmes. En… Heath Ledger is gewoon geniaal, punt uit. Het enige minpunt (hoewel het natuurlijk niet echt een punt van kritiek is): die lage stem van Bruce Wayne als hij zich in zijn Batman-outfit laat zien, haast lachwekkend.
8½

Wanted [Timur Bekmambetov - 2008]
Gewoon kijken.
7½

House of the Dead [Uwe Boll - 2003]
Nu ik deze film gezien heb kan ik (eindelijk?) zeggen dat ik een echt product van Uwe Boll achter de kiezen heb. Maar moet ik daar eigenlijk wel zo blij mee zijn? Het antwoord is gek genoeg ja. House of the Dead is op filmgebied zo’n beetje het slechtste wat tegen kunt komen maar het is allemaal zo knullig dat het genot bijna een resultaat van medelijden is. Het verhaal is waardeloos, het acteerwerk is van niveau nul en de film ziet er niet uit. Ik heb genoten.
1

Eraserhead [David Lynch - 1977]
Ook met Eraserhead bewijst Lynch dat hij nog steeds één van mijn favoriete regisseurs is. Eraserhead is een lange nachtmerrie die zich afspeelt in een kille, grauwe, geïndustrialiseerde wereld met in die wereld een baby die lijkt op ‘het misvormde broertje van E.T.’. Eraserhead zit vol met vaagheid, ik snap er niets van. Maar hij sloeg in als een bom. De muziek, de beelden en de acteerprestatie van Jack Nance zogen mij op. Een intense ervaring dus, deze trip door Lynch’ bizarre maar stiekem ook prachtige wereld.
9

Fur: An Imaginary Portrait of Diane Arbus [Steven Shainberg - 2006]
Geen waarheidsgetrouwe film over het leven van Diane Arbus, in deze film gespeeld door Nicole Kidman. Zij heeft onder andere de foto van de tweeling gemaakt, die Stanley Kubrick inspireerde voor zijn tweeling in The Shining. De titel verraad al dat het niet helemaal op de waarheid gebasseerd is. Daarom moet je deze film ook niet kijken als je meer te weten wilt komen over het leven van Arbus. Deze film laat zien wat Arbus er toe aanzette fotografe te worden. Om niet te veel te verklappen over het verhaal zeg ik alleen: Robert Downey Jr. als harige verschijning. Fur is een prachtig gefilmd drama met magische beelden. De film duurt wel te lang en wordt langzaam maar zeker wat eentonig maar raakt aan de andere kant op sommige momenten een gevoelige snaar. Ook het spel van Kidman is prachtig. Een mooie film, de moeite waard.
7¾

Vandaag las ik iets, iets simpels dat ik heel mooi vond. Het komt uit de VARA Magazine: Muziek kan… ontspannen, ontroeren, opvrolijken, irriteren, troosten, verenigen. Oftewel: de macht van muziek is groot […]

Ik ben het er volledig mee eens, maar muziek kan nog zo veel meer. Het opent zelfs andere werelden. Het prikkelt de fantasie en laat je de dingen anders ervaren. Muziek is gewoon alles en zelfs dan nog veel meer.

Zie hier mijn 25 favo films op dit moment:

01. Donnie Darko Richard Kelly, 2001


02. 8½ Federico Fellini, 1963


03. Stalker Andrei Tarkovsky, 1979


04. Beau Travail Claire Denis, 1999


05. À Bout de Souffle Jean-Luc Godard, 1960


06. Rushmore Wes Anderson, 1998


07. Sunset Blvd. Billy Wilder, 1950


08. Who’s Afraid of Virginia Woolf? Mike Nichols, 1966


09. Fa Yeung Nin Wa Kar Wai Wong, 2000


10. Rocco e i Suoi Fratelli Luchino Visconti, 1960


11. Der Himmel Über Berlin Wim Wenders, 1987


12. Smultronstället Ingmar Bergman, 1957


13. The Third Man Carol Reed 1949


14. Ikiru Akira Kurosawa, 1952


15. Idi i Smotri Elem Klimov, 1985


16. Una Giornata Particolare Ettore Scola, 1977


17. Do the Right Thing Spike Lee, 1989


18. La Grande Bouffe Marco Ferreri, 1973


19. The Texas Chain Saw Massacre Tobe Hooper, 1973


20. Underground Emir Kusturica, 1995


21. Psycho Alfred Hitchcock, 1960


22 Journal d’un curé de campagne Robert Bresson, 1951


23. Inland Empire David Lynch, 2006


24. Zerkalo Andrei Tarkovsky, 1975


25. Dogville Lars von Trier, 2003

Ik heb gisteren maarliefst drie films gezien. Misschien brokkelt mijn filmdip alweer langzaam af. Twee films in de bios (het is lang geleden dat ik twee films achter elkaar in de bios heb gezien): The Dark Knight en Wanted. Mijn verwachtingen van die eerste waren natuurlijk erg hoog want bijna iedereen prijst die film de hemel in. Een beetje overdreven natuurlijk maar hij is inderdaad wel erg goed. Wanted is een belachelijke actiefilm maar aan de andere kant ook erg smaakvol, ook al lijkt dat niet goed samen te kunnen gaan.

En toen… Toen zag ik House of the Dead. O, o, o. Uwe Boll, nee! Ondanks de pure slechtheid heb ik me goed vermaakt, maar wat is dit een wanproduct.

Voor de rest zit ik te bedenken wat ik nog allemaal wil gaan doen in mijn vakantie, die inmiddels nog maar zo’n drie weekjes duurt (vanaf maandag) en hoe het nieuwe schooljaar er uit gaat zien. Ik ‘stroom door’ naar VWO5 en kom dus met redelijk wat nieuwe mensen in de klas. En, als het goed is ga ik dit jaar weer naar Parijs. Aangezien ik geen Frans meer heb maar wel Beeldende Vorming hoef ik geen idiote interviews meer te houden (Ik weet (helaas) nog goed dat ik vorig jaar vragen over ‘water in Parijs’ moest stellen, verschrikkelijk).

Tot slot nog een mustload: doe maar Electric Feel van MGMT.

Het is al weer veel te lang geleden dat ik iets geschreven heb. Ik heb het druk. Druk met werk, druk met vrienden. Druk met alles. Het is niet persé dat ik met veel dingen bezig ben maar ik heb het gewoon druk. Ik ben een aantal dagen naar een camping geweest, ik moet behoorlijk veel werken en dat slokt al mijn tijd op. Tijd is luxe, nota bene in mijn vakantie. Maar met werken verdien je geld en met geld kun je leuke dingen doen, zoals dvd’s kopen of drankjes op een terrasje. Ik kijk de laatste tijd (bijna) geen films, een echte filmdip heb ik dus (met uitzondering van gisteren). Daar tegenover staat dat ik bijna elk momentje dat ik vrij heb, muziek luister. Zo heb ik een aantal weken geleden pas ontdenkt hoe ongelofelijk geniaal In Rainbows van Radiohead wel niet is, al komt dat ook door Rock Werchter, waar ik naar toe ben geweest en wat abnormaal fantastisch was. Ach, ik heb helemaal niets te klagen. Of in ieder geval, ik zou het niet mogen.

Verder breng ik mijn tijd door met het krabbelen van zinloze teksten en met tekenen van dingetjes. Met een beetje geluk kan ik een echt verhaal ter wereld brengen want een vriendin had een goed idee: we schrijven samen een verhaal, een écht verhaal. Omstebeurt een stuk. En later als ik regisseur ben, verfilm ik dat verhaal, zelfs dat hebben we al uitgestippeld. In mijn hoofd zie ik het al helemaal voor je. Ik ga er eerdaags serieus aan proberen te beginnen. Samen met die vriendin heb ik al eens een short story geschreven over zombies e.d. en je kunt dat verhaaltje vergelijken met Planet Terror (dat was wel voor dat die film uit was gekomen). Het sloeg nergens op maar lachen was het zeker.

Gisteren was mijn favoriete film op tv: Donnie Darko, de God der films. Toen ik een stukje zag smolt ik weer en besloot ik de film nog maar eens helemaal te kijken (voor de negende keer alweer, geloof ik dan toch). 113 minuten (als ik IMDb moet geloven want de dvd zegt 108) pure verrukking en schoonheid. Het mooiste stukje kunst op deze aardkloot ooit gemaakt. Over die film moet ik ook maar eens een stuk schrijven.

En tot slot: iedereen moet, MOET (uitroepteken) Syrup & Honey van Duffy downloaden. Wat een nummer. En doe tegelijk Gamma Ray van Beck erbij. I say amen to that. Amen dus.

BEVAT SPOILERS

Stalker (Andrei Tarkovsky, 1979)
Mateloos fascinerend of onbegrijpelijk? Stalker is een film waarbij je goed moet kijken en waarbij je elke seconde dat de film bezig is na kunt denken over de betekenis van sommige dingen. Maar Stalker dwingt ook om zelf na te denken over sommige dingen zoals je eigen leven, iets wat bijvoorbeeld in één van de laatste scènes tot uiting komt. Ik heb de film nu voor de tweede keer gezien en zoiets helpt heel erg bij het begrijpen van de betekenis van de film, hoewel je er absoluut je eigen draai aan kunt geven. Stalker is het leven, zo simpel als het klinkt, zo moeilijk is het. Het leven is ook ingewikkeld en soms niet te bevatten. Want bestaat God? Zijn er wonderen? Gaan wensen in vervulling? Of moet de mens zijn eigen gezonde verstand gebruiken?

Drie mannen gaan naar De Zone. Een hermetisch afgesloten gebied, wild begroeid en levensgevaarlijk. Daar bevindt zich een kamer. Een kamer die je diepste verlangen in vervulling doet gaan. Maar wat is je diepste verlangen? Een diepste verlangen hebben we allemaal maar of we ook echt willen of die uit komt? Het ligt er aan hoe gelukkig we zijn. Hoe we in het leven staan. Want als ons leven een mislukking is, wenden we ons af naar [vul zelf maar in]. De Schrijver is inspiratieloos, De Wetenschapper moe, verveeld en Stalker is een zielig persoon (als we zijn vrouw moeten geloven). Stalker mag alleen niet zelf gebruik maken van de kamer.

Zoals het bekend staat bij Tarkovsky, zitten in zijn films veel verborgen boodschappen en symboliek. Nu ben ik niet persé een kanjer in het ontdekken van die dingen. Ik wil toch een paar ontdekkingen verklaren. Zo speelt water een heel belangrijke rol. Wanneer bijvoorbeeld het drietal de lorrie heeft gevonden, lopen ze door een plas. De reflectie is als een spiegel. Het is niet alleen dit moment, de film bevat er nog veel meer. De hoofdpersonen denken en discussiëren immers over hun eigen leven. Maar het is niet het leven van het drietal dat er toe doet. Het is het leven algemeen, of zelfs je eigen leven. Ook de tunnel (de ader) naar de kamer (het hart) met zijn scheuren waardoor het water naar binnen druppelt is een metafoor.

Kijkend naar het religieuze aspect, viel mij op dat op een paar momenten een felle lichtbundel te zien was. Bijvoorbeeld wanneer het drietal net in De Zone is en Stalker na een wandelingetje terugkomt en zegt dat ze moeten gaan. De zon komt net op dat moment op en werpt een fel licht over De Zone. Ook wanneer het drietal heel dicht bij de kamer is en De Professor heeft net een telefoontje gehad, begint een lamp in die kamer abnormaal fel te schijnen. Is God aanwezig? God is immers licht. Ook heeft De Schrijver op een gegeven moment een soort doornekrans op, refererend naar Jezus lijkt mij.

De Zone is het leven. Nooit hetzelfde, het verandert (zegt Stalker), het is verraderlijk en zit vol vallen. Het leven kent obstakels. Andere personen die de kamer bezochten zijn nooit teruggekeerd, waar zijn ze naar toe? Een andere gids heeft zichzelf opgehangen. Waarom? De film stelt ontzettend veel vragen, maar geeft op heel weinig van die vragen antwoord. Misschien bestaat De Zone wel helemaal niet. In ieder geval niet als De Zone zoals hij hier gepresenteerd wordt. De angst is misschien wel helemaal niet terecht. Want De Zone is iets wat niet bevat kan worden. Mensen zijn bang voor dingen die niet bevat kunnen worden. De personen in Stalker zijn zo wanhopig dat ze hun leven riskeren gelukkiger te worden. Maar vinden ze dat geluk wel? Waar moet je in geloven? Ook Stalker riskeert zijn leven, maar waarvoor? Hij zelf heeft niets aan de kamer. Maar naarmate het einde volgt, beginnen De Professor en De Schrijver te twijfelen. Neemt Stalker ze in de maling? Zwetst hij maar een beetje? Bestaat de kamer eigenlijk wel?

Één scène wil ik ook nog benadrukken, want deze vond ik echt prachtig. De scène waarin het drietal vermoeid en lusteloos op de grond zit. De camera gaat naar achteren en de kijker (ik dus) bevindt zich in de kamer. Mijn diepste verlangen kan werkelijkheid worden. Maar wat is de kamer? Gewoon een ondergelopen ruimte. Niets bijzonders. Wat zou dan dat diepste verlangen zijn? Dat moet de kijker voor zichzelf uitmaken. Want het gaat niet om de verlangens van De Schrijver en De Professor, maar om je eigen verlangens. Uiteindelijk is dat verlangen iets waar we niet graag over praten, aldus De Professor. Die verlangens hebben te maken met hoe wij in het leven staan.

De film werd opgenomen in Tallinn, Estland. Ze filmden bij een halfwerkend hydro-elektrische station in de buurt van een rivier. Stroomopwaarts was een chemische fabriek waarvan chemisch afval de rivier in lekte. In Stalker zitten shots van die rivier en ook van smeltende sneeuw, daar zat dus giftig materiaal in. Verschillende crewleden kregen allergische reacties en er zijn zelf mensen gestorven. Tarkovsky zelf stierf aan kanker aan de rechter luchtpijp. De film is twee keer gemaakt. De eerste keer zijn alle opnames verbrand. Sommige mensen dachten ook dat deze film een voorspelling was van de ramp in Tsjernobyl. In Stalker zit een shot van deze kerncentrale. Als deze film een voorspelling zou zijn geweest, gaat dat in ieder geval de rationele wetten te boven. Nu is het toch toevallig dat het wel in verband staat met het verhaal van de film.

Ik geloof niet dat er een God op ons neer kijkt en ik ben ook vrij nuchter als het gaat om wonderen, geesten en dergelijke. Toch sluit ik niet uit dat zulke dingen bestaan, het gaat er meer om dat je er in gelooft of waar je in gelooft. In zekere zin geeft geloof zekerheid. Geloof geeft jou overtuiging dat datgene waar je in gelooft ook echt is. Iedereen heeft zijn eigen kijk op het leven, zoals je bij deze film je eigen mening (kijk) kunt vormen. Je zit naar een studie te kijken, naar een zoektocht naar de zin van het bestaan. Een reis waarvan de eindbestemming niet vast staat. Je kunt jezelf oneindig veel vragen stellen over het leven, maar de zin ervan staat gewoon niet vast.

Ook over de betekenis van het einde van de film kun je eindeloos discussiëren. Het is een samenvatting van de film. Wie of wat beweegt de glazen? Is het God? Is het de trein, telekinese of een andere kracht? Toch lijkt mij de trein een minder voor de hand liggende keuze, want de glazen zijn al bewogen voordat de trein werkelijk passeert. Wanneer alles begint te trillen door de trein, blijven de glazen juist staan. Het is aan de kijker om te beslissen wat het is, of om het open te laten. Zelf heb ik namelijk geen idee wat het is. Er staan drie glazen op tafel, refererend naar Stalker, De Schrijver en de Professor. Ze bewegen, maar wie of wat zet ze aan tot bewegen? Wat zijn de beweegredenen voor de dingen die een mens onderneemt in zijn leven en door wat wordt hij beïnvloed?

Ik heb het dan nog niet eens gehad over beeld en muziek. Stalker duurt lang, is traag en de shots duren soms tientallen minuten. Maar ook daar ligt de kracht van de film, de soundtrack is vaak minimaal, maar wekt een bepaalde soort hypnotiserende schoonheid op. Niet alleen qua verhaal is Stalker ongekend mooi. Het kleurgebruik; soms zwart-wit/sepia; soms kleur. De wilde natuur van De Zone, met zijn vervallen gebouwen, met ondergelopen stukken. De camera glijdt meerdere malen, over het water bijvoorbeeld. Ook horen we poëzie.

Je kunt Stalker eigenlijk geen film noemen. Het is een ervaring over het leven. Tarkovsky heeft met Stalker een erg persoonlijke film gemaakt. Hij geeft geen antwoorden of definities. Het is aan de kijker zelf om de betekenis van het leven (in het algemeen), of zelfs van zijn of haar eigen leven te zoeken. Ik denk vaak na over mijn eigen leven en over hét leven. Ik weet zeker dat heel veel mensen dat doen. Juist daarom is Stalker zo ongekend mooi, omdat het zo persoonlijk is en op een unieke manier ontroerend.

Uiteindelijk heb ik deze lap tekst ook veel vragen gesteld. Sommige van die vragen staan voor mij nog open. Het zijn vragen die de film ook stelt. Ik denk dat als ik de film nog eens kijk, weer heel veel andere dingen duidelijk worden, want over deze film kun je simpelweg geen algemeen waardeoordeel geven. Stalker is voor mij een reis door het leven. Een zoektocht náár het leven, naar de betekenis ervan. Die zoektocht is mooi, ontroerend en laat je nadenken over je eigen leven. Dat is fascinerend en heel erg knap, iets wat ik eigenlijk bij nog geen andere film ervaren heb. Je kunt voor jezelf nadenken over het leven, maar zelfs dan staan de dingen nog niet vast. Deze herkijk liet mij de genialiteit van de film zien, hoewel er nog zoveel is waar ik mijn bedenkingen over heb en die ik nog niet snap. Stalker is onwaarschijnlijk mooi.

Rock Werchter, mijn eerste keer. 3 juli is het dan zo ver. Vandaag heb ik eindelijk kaartjes besteld. Hoewel ik van verschillende mensen heb gehoord dat de line-up niet de beste is, kijk ik sowieso uit naar:

Radiohead

Justice

The National

Lenny Kravitz

Róisín Murphy

Sigur Rós

Underworld

Patrick Watson